Antonio Banderas e os comunistas

O pasado sábado 20 de Maio, leo un artigo no Galicia Dixital de M.Molares do Val no que,Imaxen Antonio Banderas parece xa costume neste periodista, mostra unha fobia enfermiza cara U.Podemos e seus dirixentes, que o leva a facer unhas críticas desapiadadas carentes de rigor informativo na busca da descualificación coma referentes políticos da actualidade, aproveitando sempre, determinadas actuacións dalgún dos seus principais dirixentes na súa labor social e política. O citado artigo, trataba dun proxecto cultural na cidade de Málaga, lugar de nacemento e formación coma actor de A.Banderas que o citado periodista Sr.do Val foi incapaz de explicar en qué consistía o tal proxecto e as desavinzas producidas. Escribiu so as súas fobias argallando catro letras e incidindo nas descualificacións a Podemos e I.U. baseándose nunha noticia, que xa de principio, viña contaminada pola carta que A.Banderas escribiu no diario SUR de Málaga, aludindo ás súas razóns para abandonar o tal proxecto. Non me volvín a preocupar por este artigo, porque nada aportaba coma non foran esas descualificacións gratuítas. Seguir lendo

Xentes do meu lar (poesía)

Hoxe, subo unha nova poesía do poemario Nos países Baixos, que trata do meu pesimismo nas xentes do meu país, Galiza. Pesimismo que me acompaña día tras día, ano tras ano vendo a súa evolución e a pouca forza que temos os que pensamos nunha Galiza libre e dona de sí mesmo, do seu destino e futuro.

Grazas por ler estas liñas e ista poesía. Saúdos

Ficos,

A poesía: https://oblogdeficos.files.wordpress.com/2016/07/xentes-do-meu-lar.pdf

O medo coma método

Fai tempo, nunha conversación telefónica cun familiar meu, fixen unha pregunta sobre as eleccións ás alcaldías que naqueles momentos íanse celebrar. A pregunta era irónica cara o ínclito Paco Vázquez, que de novo optaba a renovar o seu mandato ao fronte do Concello da Coruña. Na contestación, díxome o meu familiar: ¿e qué queres…, que vote polo Bloque, a eses que queren a guerra?. Resposta que me desconcertou e que non lle vía relación algunha a esas eleccións. Poucos días despois, recibo o semanario “A Nosa Terra” ao que estaba subscrito e que chegaba sempre con retraso, xa na portada, vexo o de o porqué da resposta do meu familiar: unha reportaxe con fotografía de portada de Manuel Fraga Iribarne, na que se resaltaba con letras grandes, palabras súas na Televisión Galega arengando aos galegos a non votar por “eses nacionalistas que queren traernos a guerra”. Seguir lendo

Teoría da vida e da intelixencia

Porqué pretendo escribir e teorizar sobre a orixe da vida e da intelixencia conformada nun ser bioloxicamente animal?, e porqué me atrevo eu a expresar o meu pensamento?.Son consciente das moitas limitacións que cada persoa, no seu particular status ten en relación con todo o mundo que o arrodea e engloba nun vivir social, imaxinativo, profesional, tecnolóxico, teórico, ideolóxico, científico e mil e cen formas concretas, no que a persoa e súa propia intelixencia desenvolven no decorrer da súa existencia.  Por estas razóns, pola tea de araña ou rede de combinacións posíbeis, na que todo pode estar suxeito a infinidade de variantes, a teorización e desenvolvemento dunha idea non pode estar suxeita a estritas normas desenvolvidas por persoas png-foto-de-teoria-da-vidaexclusivas e dotadas duns coñecementos profesionais que carecemos moitos pois, na infinidade de variantes, as experiencias e valores intelixentes de moitas persoas que carecen dunha formación profesional e académica poden ter luces intelixentes que, sen o academicismo privilexiado sexan quen de estar máis preto das realidades, tanto teóricas coma científicas nun mundo no que so se tatexa con teorías indemostrables. Seguir lendo

A honestidade

Estes días, ou estes tempos…, que precisamente son primaverais e tempos de Imagen Pepe Mujicaconmemoracións relixiosas de Pascua e Cuaresma, están sendo días, onde a palabra honestidade así coma dignidade, ética ou honradez están ausentes no vocabulario e na práctica da acción política, periodística e institucional que debían abandeirar o exemplo a seguir, principalmente, das persoas públicas ou que exercen unha influencia directa no cidadán.

¿Qué está a pasar para que presidentes de goberno, ministros e altos funcionarios do Estado estean a mentir continuamente e sexan colaboradores necesarios nas tramas corruptas que parten de membros dos partidos que están no poder e se enriquecen a costa de todos?, ¿onde a ética e a moral nunha sociedade que precisa de exemplos honestos na práctica política que non permita a dúbida por parte dos contribuíntes e donos do público?, ¿qué espectáculo é este de ver que a “xustiza” está manipulada e se traslada á sociedade a sensación da impunidade para certos personaxes, que parece, gozan duns privilexios que os demais non temos?, ¿qué xogo é este de “mover” a fiscais e xuíces ca intención de influír nas decisións xudiciais a favor ou en contra, segundo sexan os intereses do partido que goberna?, ¿onde a independencia do chamado “poder xudicial” que está sometido ás guerras partidarias e ideolóxicas?, ¿qué guerra é esta, a que se está a librar nos medios de comunicación, nos que uns poucos tratan de ser obxectivos e imparciais na información, e uns moitos están a vomitar pestes que emporcallan o ambiente e a saúde das boas costumes periodísticas?, ¿qué medios públicos son estes, que contratan redaccións paralelas, para que a televisión de todos siga a ser a televisión do partido no goberno?, ¿qué dignidade nos ensinan certos partidos políticos e seus dirixentes que, vendo o “indecentes” que son os que gobernan, “matan” a quén o di honestamente, e se instalan nunha “oposición abstencionista” que permite a “ditadura do mutuo engano” nun xogo obsceno de culpabilizar a outros do que “puido ser e non foi, ¡porque non quixemos!”, coma claramente se manifestaron de que un é o adversario e o outro o ¡inimigo!. Ou…, aínda seguimos a enganar ao persoal?. Seguir lendo