Dous paxariños (poesía)

Subo de novo ao blog, unha das poesías que conforman o poemario Nos Países Baixos que trato de publicar aquí cada semana. Esta, é pra min, a máis sentida e valiosa das miñas poesías que saíron do meu adentro en momentos dificiles. Por un tempo, pasoume desapercibida xunto con outras e escritos que tiña todo a bolígrafo, ata que a atopei sorprendido de que escribira isto, co gallo de compor un poemario do feito nos Países Baixos.

A poesía:

https://oblogdeficos.files.wordpress.com/2016/07/dous-paxaric3b1os.pdf

Dirección “Meus poemas”:

https://oblogdeficos.wordpress.com/meus-poemas/

 

 

Advertisements

¡Visca Catalunya! ¿E Galiza, qué?

6 de Setembro, día sinalado e anunciado de que ía ser conflitivo a nivel político e mediático no Estado Español. ¡E así foi!, xa de mañá, todos os media enfocando o Parlament de Catalunya dando conta do que alí sucedía e activando os análises e opinións de expertos e clásicos tertulianos que opinan de todo, conformando un estado de tensión que o visualizaban axeitadamente os membros do goberno, na “garda” que montaron pra contrarrestar as decisións que se ían tomando no Palau da Generalitat Catalana.

¿É?…, sigue a tensión, “choque de trens” escriben algúns. Aprobouse a Lei de Referendo logo dun día cargado de imaxes para o recordo e a Historia, con ausencia dos deputados de PSOE, Cidadáns e Partido Popular que, este último, deixaron as bancadas valeiras, pero cubertas os seus respaldos con bandeiras españolas e catalás a modo de símbolos que chamaron a atención dos telespectadores, e tamén, da deputada de Podemos Angels Martínez Castells que, moi maior ela, sentiuse ofendida das bandeiras españolas, e foinas retirando sen que fora molestada ou non oíra á Presidenta do Parlament para que as deixara. Seguir lendo

Juana Rivas: ¿lei, contra sentimento materno?

 

                                                               ¡Reflexións!

Hoxe 25 de Agosto, acabo de escoitar a noticia de que o xulgado nº 3 de Granada, emitiu un auto para que o próximo luns día 28, Juana Rivas entregue seus fillos a seu ex esposo, do cal fuxiu dende Italia a España levándose con ela aos dous fillos de ámbolos dous, por considerar que así os protexía a eles e así mesma.

Parece ser, que as leis entre países e mesmo dentro dun país europeo en canto á protección dos menores e sobre todo, da nai, réxense por conceptos relixiosos ao estilo islámico, onde  o pai é “o rei” tanto dos fillos coma da muller, ou…, ¡mulleres!

Non entendo de leis, entendo de sentimentos. E coma pai de seis fillas, once netos e netas, e dúas bisnetas digo: que un home, nunca xamais debe pretender arrincar seus fillos do regazo e amor maternal, a non ser, que demostrado e palpablemente, autoridades e expertos pertinentes, certifiquen que esa nai é prexudicial para a educación de tales fillos, tendo en conta, que a deficiencia económica e cultural non poden ser escusas para impedir a crianza dos fillos. Seguir lendo

Estrelas da noite

Coma cada semana, subo hoxe unha nova poesía do poemario Nos Países Baixos, que prometín subiría cada semana ata o total delas. Esta, é unha reflexión dos momentos que temos todas as persoas en certos momentos da nosa vida, e que vemos nas estrelas, unha axuda nas “luces” que nos transmiten.

Un saúdo a todos, Ficos.

A poesía:

https://oblogdeficos.files.wordpress.com/2016/07/estrelas-da-noite.pdf

Dirección de “Meus poemas”:

https://oblogdeficos.wordpress.com/meus-poemas/

 

Venezuela, contando mentiras…

¡Qué tranquilidade!…, levamos xa uns días que nos deixaron tranquilos tertulianos, reporteiros especiais, locutores e presentadores da radio e televisión, primeiras páxinas de diarios de papel e dixitais, deputados, ministros e ata o Presidente Rajoy que tan preocupados nos facían ver nas súas declaracións, por os “nosos irmáns” venezuelanos.

venezuela-pazA verdade, non sei de onde sae tanta irmandade. Cando nosos “irmáns” sud-americanos están a pasar malos momentos, ben sexa por pobreza económica derivada dunhas inxustas políticas impostas por organismos internacionais ou presións externas, ou ben pola inestabilidade política que deriva en golpes de estado, e se acordan da “Madre Patria” para poder refacer súas vidas en liberdade, NON son ben recibidos, nin por nosas institucións, nin por moitos que hoxe utilizan a palabra “irmán” referíndose a Venezuela. Probas houbo moitas non fai moito tempo, cando a Arxentina sufriu o colapso económico que produciu fame e mortes con o éxodo de moitos miles dos “nosos irmáns” a esta súa querida “Madre Patria” e que non viron fora tal. Volvemos ás mesmas. O goberno da dereita do Partido Popular, tomou partido por os asuntos internos dun pobo chamado Venezuela, que dende fai tempo, mantén unha loita por o control do poder e do dominio dos seus inmensos recursos, principalmente do petróleo. Non é o único. EE.UU. tamén decidiu “apoderarse” deses recursos, exactamente igual que o intentou cas súas mentiras das “armas de destrución masiva” para apoderarse do ¡petróleo! Iraquí, e posteriormente, do Iraniano se lle houberan saído ben, seus “xenocidios”. Seguir lendo

Saudade Arxentina

De novo, subo ao blog outras das poesías que conforman o poemario Nos Países Baixos que prometín subiría unha cada semana. Esta, trata de como galegos emigrados a América ou descendentes deles, ó levar un pouco tempo na “Terra soñada”, éntralles a saudade no corpo do que deixaron e viviron tantos anos.

A dirección:

https://oblogdeficos.files.wordpress.com/2017/08/saudade-arxentina.pdf

Dirección de “Meus poemas”:

https://oblogdeficos.wordpress.com/meus-poemas/

 

O aval bancario

Unha das cousas que mais me produce noxo, é ver con qué facilidade aquí, ante unha crises producida por estamentos financeiros e institucionais, faixe pagar as consecuencias na parte mais feble da sociedade: a familia. Nos catro anos que levo por estas terras, foron miles e miles as familias sacadas e botadas con moi malas formas, das casas nas que facían vida familiar logo dun proceso de empobrecemento, nos que o Estado incumpría e incumpre garantías constitucionais en canto a vivenda e salario digno (artigos 47 e 35 da Constitución Española).

Imaxe de vivendaTiven que ver, ler e escoitar coma moitos e moitas deses afectados, quitáronse a vida a conta da forza bruta dunhas policías que cumprían o que se lles ordenaba, diluíndo así responsabilidades ante esas mortes. Mortes que deberan ser xulgadas repartindo responsabilidades alí onde houbera “ditados de forza” que producen decisión difíciles coma é o sacarse a vida. A Constitución protexe a todo cidadán ante a carencia dunha vivenda e dun salario. Se unha crise económica produce paro, e este paro produce a perdida do traballo que da o sustento e garantías de pago, é o Estado o que ten que asumir os custes ou avales da nova situación, xa que é o avalista principal de toda persoa que viva neste estado, conforme reza no articulado da Constitución. Seguir lendo