Meus poemas

Non podo dicir que eu sexa un poeta, sempre me tiven e seguirei tendo por un traballador moi afastado do que se entende por “cultura”. As circunstancias dunha emigración, conformaron un pensar e un sentir que plasmo nos meus escritos. Non sabendo relacionarme con ese mundo da “cultura”, vou a deixar que estes poemas, maos ou bos, se perdan no esquecemento existindo a Internet?.

Iglesia galega                       A mociña da aldea                         Por unha lambonada

Poema do maltratador                    Torre de Hércules             Iugo-eslavia                                      A-ni-ku-ni, canción india                                                  Versos, cancioeiros e ditos

No ano 2016, mandei a tres Premios de Poesía que se celebran na Galiza, o poemario meu titulado: Nos Países Baixos. Este poemario, é un resumen do escrito no tempo que estiven nos Países Baixos (2ª época, 1990-2013) que non tiveron acollida nen premio algún. Sei que non son un poeta nin entendo gran cousa do mundo da poesía pero, pregúntome eu: ¿que é a poesía?, ¿unha idea ou sentimento plasmado na escrita que rima?, ¿unha técnica depurada que esixe cultura e coñecemento amplo?, ¿un tema vedado ás clases obreiras e populares?. Escribo estes poucos interrogantes para, ao ler os meus poemas, se poidan comparar cos gañadores dos diversos Premios Poéticos que se dan tódolos anos na Terra.

Cada semana irei subindo un, empezando polo último dos 20 que compoñen o poemario.

(1)  Non son poeta

(2)  Pola ventá

(3)  A miña fala

(4)  En Madrid

(5)  Tempos de recordar

(6)  Xentes do meu lar

(7)  Sufrimento

(8)  Miñas filliñas

(9)  Irmáns

(10) Prisioneiro

(11) Galiza

(12) Saudade Arxentina

(13) Estrelas da noite

(14) Os dous

(15) Dous paxariños

(16) Os magostos

(17) Auga de orballo

(18) Airiños da língua

(19) Unha gaita

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Advertisements